بالاخره وزارت اقتصاد هم شكست حساب ذخيره ارزي را قبول كرد.
حدود سال ۸۰ در كلاس درس اقتصاد ايران دكتر نيلي شركت كرده بودم. دكتر مساله بيماري هلندي و ساير ابعاد "نحسي منابع طبيعي" را توضيح داد و در نهايت هم ايجاد صندوق ذخيره ارزي در برنامه سوم را به عنوان راهكار توضيح داد. برايم خيلي جالب و عجيب بود كه وقتي راه حلي به اين خوبي و به اين سادگي وجود دارد چرا تا بحال اجرا نشده است؟ يادم ميايد همان جلسه اين سوال را از دكتر نيلي پرسيدم و ايشان لبخندي زد و جواب خاصي نداد.
گذشت زمان ناكارآيي اين مكانيسم را نشان داد. هرچند اين صندوق از لحاظ تئوري اقتصاد كلان كاملا موجه بود ولي بدليل عدم توجه به واقعيتهاي اقتصاد سياسي با شكست مواجه شد. زيرا در يك كشور نيمه دمكراتيك كه اتكاي عمده آن به درآمدهاي نفتي است و هركس بيشتر خرج كند محبوبتر است، ايستادگي در برابر وسوسه خرج نكردن بسيار دشوار است. سال گذشته در مقاله اي در دنياي اقتصاد به اين موضوع پرداخته بودم.فكر ميكنم يكي از اولين مخالفين اين صندوق يا حساب عباس عبدي بود. اخيرا از دكترصالحي اصفهاني هم مقاله اي با ترجمه علي سرزعيم در دنياي اقتصاد چاپ شد.
به هرحال فكر ميكنم اين مساله نيمه دمكراتيك بودن خيلي به اقتصاد ما ضربه زده است. در حالي كه در كشورهايي غيردمكراتيك عربي-نفتي اين گونه نيست!